سرطانزا بودن صندلی خودرو
سرطانزا بودن صندلی خودرو

آیا صندلی خودروها مواد شیمیایی سرطانزا دارد ؟

این روزها موضوعی تحت عنوان این که آیا صندلی خودروها مواد شیمیایی سرطانزا دارد ؟ مورد توجه پژوهشگران و از جمله رسانه ها قرار گرفته است.

در این میان و در خصوص موضوع داغ وجود مواد شیمایی سرطانزا بر روی صندلی خودروها پژوهشگران آمریکایی را بر آن داشته تا در بررسی جدیدی در این خصوص دریابند که هر چه زمان رفت و آمد با خودرو بیشتر باشد، امکان قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی سرطان‌زا نیز بیشتر خواهد بود.

با این حال و به لحاظ اهمیت موضوع پژوهش جدیدی که در دانشگاه ریورساید UC Riverside کالیفرنیا در خصوص آیا صندلی خودروهای مواد شیمیایی سرطانزا دارد ؟ انجام شده که نشان می‌دهد هر چه زمان رفت و آمد با خودرو طولانی‌تر باشد، مسافران بیشتر در معرض ابتلا به مواد شیمیایی سرطان‌زا خواهند بود.

اگرچه بیشتر پژوهش‌های مرتبط با آلودگی خودرو، بر آلاینده‌های خارجی تمرکز دارند که به داخل وسیله نقلیه نفوذ می‌کنند اما این پژوهش نشان می‌دهد مواد شیمیایی که از داخل خودرو سرچشمه می‌گیرند نیز می‌توانند عاملی برای نگرانی باشند.

سرطانزا بودن صندلی خودرو

 دیوید ولز David Volz استادیار دانشگاه کالیفرنیا در خصوص این که آیا صندلی خودروها مواد شیمیایی سرطانزا دارد ، می گوید :

نتایج این پژوهش، غیرمنتظره بودند. من در این مورد تردید داشتم زیرا تصور نمی‌کردم که در یک بازه کوتاه زمانی، به نتایج قابل توجهی دست پیدا کنیم.

ولز طی دهه گذشته، به بررسی مواد شیمیایی گوناگونی پرداخت که بر مسیر ابتدایی گسترش بیماری اثر می‌گذارند. او از سال 2011 توانست با استفاده از سلول‌های گورخرماهی و سلول‌های انسان در آزمایشگاه، به بررسی میزان سمی بودن گروهی از مواد شیمیایی موسوم به “ارگانوفسفات Organophosphate بپردازد.

ولز با بررسی گورخرماهی دریافت که گروهی از ارگانوفسفات‌ها موسوم به تریس 1.3دی کلرو-2-پروپیل فسفات TDCIPP از رشد عادی جنین پیشگیری می‌کنند. پژوهش‌های دیگر نشان دادند که ارتباطی قوی میان این گروه از ارگانوفسفات‌ها و ناباروری زنان وجود دارد.

ولز به بررسی این موضوع پرداخت که آیا میزان تماس فرد با این مواد شیمیایی، براساس میزان رفت و آمد آنها با خودرو افزایش می‌یابد یا خیر. او برای بررسی این موضوع، از دانشجویان دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید استفاده کرد.

با این حال شرکت‌کنندگان که حدود 90 دانشجو بودند، طی زمان‌های گوناگون بین 15 دقیقه تا دو ساعت به رفت و آمد با خودرو پرداختند و یک مچ‌بند سیلیکونی را نیز به مدت پنج روز در دست داشتند.

ساختار مولکولی سیلیکون، آن را به ابزار ایده‌آلی برای جذب آلودگی هوا تبدیل می‌کند. آزمایش‌ها، از ارتباط قوی میان میزان رفت و آمد با خودرو و تماس با آلودگی خبر دادند.  آلخیا ردام Aalekyha Reddam ، از دانشجویان آزمایشگاه ولز گفت: هر چه بیشتر در وسیله نقلیه خود باشید، امکان تماس شما با TDCIPP بیشتر است.

اگر چه ولز و گروهش برای تایید وجود مواد شیمیایی سرطانزا در صندلی خودروهای و این مواد شیمیایی به بدن انسان، نمونه ادرار شرکت‌کنندگان را جمع‌آوری نکردند اما باور دارند که این نتایج درست هستند.

این گروه پژوهشی در نظر دارند تا آزمایش خود را با گروه بزرگتری از شرکت‌ کنندگان که در سنین گوناگونی هستند، تکرار کنند. هدف آنها این است که نهایتا راهی برای محافظت از سرنشینان وسایل نقلیه در برابر این ترکیبات سمی بیابند.

 

منبع : medicalxpress

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*