دوشنبه، ۱۶ تیر ۹۳ - ۰۳:۱۲

به گزارش ایرنا، قرارداد ساخت پالایشگاه مدرس در سال 1344 بین ایران و خانم ایندیرا گاندی نخست وزیر وفت هند امضا و در…

به گزارش ایرنا، قرارداد ساخت پالایشگاه مدرس در سال 1344 بین ایران و خانم ایندیرا گاندی نخست وزیر وفت هند امضا و در نهایت در مهرماه سال 1348 (1969 میلادی) با مشارکت مالی و فنی ایران و با ظرفیت 50 هزار بشکه در روز در ایالت مدرس در جنوب هند راه اندازی شد.

براساس توافق اولیه، 74 درصد از سهام پالایشگاه مدرس به دولت هند، 13 درصد شرکت نفت ایران و 13 درصد به شرکت آمریکایی آموکو (پان آمریکن) واگذار شد هرچند که شرکت آمریکایی مدتی بعد با واگذاری سهم خود به دولت هند از شراکت در این پالایشگاه صرف نظر کرد.

قرار بود نفت خام مورد نیاز این پالایشگاه از میدان نفتی دورود ایران در خلیج فارس تامین شود و بخشی از محصولات آن به رفع نیاز هند اختصاص یافته و مازاد آن صادر شود.

با ساخت پالایشگاه دوم مدرس در سال 1359 و بهره برداری از آن در سال 1363 ظرفیت این پالایشگاه افزایش یافت. همچنین با کشف میادین نفتی در جنوب هند، پالایشگاه دیگری در این ایالت ساخته شد که شرکت نفت ایران نیز در آنها سهم داشت.

سپس یک مجتمع پتروشیمی نیز در این ایالت احداث شد که سهم 20 درصدی از آن به ایران واگذار شد.

در سال های گذشته به دلیل کم توجهی مسوولان وقت شرکت ملی نفت نسبت به افزایش سرمایه ایران در این پالایشگاه به طور متناوب از سهم ایران کاسته شده به طوری که برخی اخبار غیررسمی از کاهش سهم ایران به زیر 5 درصد خبر می دهند که البته مقامات رسمی آن را تایید نکرده اند.

نگاهی به وضعت تملک پالایشگاه های ایران در خارج از کشور در سال های گذشته نشان می دهد که ایران در سال های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی برخی واحدهای پالایشی و مرتبط با صنعت نفت را در کره، آفریقای جنوبی و سنگال در اختیار داشته که به تدریج اقدام به فروش آنها کرده است.

** تملک پالایشگاه در خارج از کشور ابزاری برای مقابله با تحریم

به عقیده کارشناسان در دولت های نهم و دهم که درآمدهای نفتی کشور رکوردشکنی کرد و به رقم های بی نظیری رسید که در طول تاریخ صنعت نفت ایران سابقه نداشته است، مقامات وقت می توانستند به جای هدر دادن این سرمایه ها و دامن زدن به تورم، همانند سایر کشورهای صادرکننده نفت اقدام به خرید پالایشگاه در خارج از کشور کنند.

کارشناسان تاکید می کنند که اگر دولت وقت در زمانی که تحریم ها هنوز شدت نگرفته بودند اقدام به خرید پالایشگاه های جدید در خارج از کشور می کرد می توانست در مقابل تحریم ها مقاومت بیشتری نشان دهد.

در حال حاضر شیخ نشین های خلیج فارس که صادرکننده نفت به شمار می روند تعداد قابل توجهی پالایشگاه را در کشورهای آمریکایی، اروپایی و آسیایی خریداری کرده اند که نقش زیادی در افزایش نفوذ آنها بر بازار جهانی انرژی دارد.

ونزوئلا که در سال های اخیر تنش سیاسی زیادی با آمریکا و کشورهای غربی داشته، به دلیل سرمایه گذاری برای خرید تعداد زیادی پالایشگاه در این کشورها توانسته مانع اعمال فشار بر آنها شود.

خرید پالایشگاه، پتروشیمی و پمپ بنزین راهکار مناسبی است که می تواند از حجم فشارهای بین المللی بر صنعت نفت ایران بکاهد.

در سال های اخیر نیز پیشنهادهایی به ایران برای ساخت و یا خرید پالایشگاه و پتروشیمی در کشورهای آسیایی، اروپایی، آفریقایی و آمریکایی مطرح شده که تاکنون هیچ یک نهایی نشده اند.

البته بخش خصوصی اقداماتی را برای ساخت پالایشگاه کوچک در اندونزی و برخی کشورهای آفریقایی آغاز کرده که هنوز در مرحله مذاکره و عقد قرارداد قرار دارند و به مرحله ساخت نرسیده اند.

از: میثم طاهری

اقتصام(5)2022**1558

انتهای پیام /*

: ارتباط با سردبير
newsroom@irna.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.