دو روایت از شهادت شاهچراغ(ع)

یک استاد حوزه علمیه گفت: به دلیل نامشخص بودن روز ولادت حضرت احمدبن موسی(ع)، شورای عالی انقلاب فرهنگی، ششم ذیقعده را به نام روز بزرگداشت احمدبن موسی شاهچراغ(ع) تصویب کرد.

حجت‌الاسلام و المسلمین علی مروی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)- منطقه خراسان، به مناسبت روز بزرگداشت حضرت شاهچراغ(ع)، ضمن بیان این مطلب افزود: احمد بن موسی بن جعفر(ع)، از فرزندان امام موسی کاظم(ع) معروف به «سید السادات» و «شاه چراغ» است که علی‌رغم شخصیت‏ عالی مقام و پرهیزکار ایشان آگاهی درباره زندگی آن حضرت بسیار اندک و برخی از مقاطع زندگی ایشان نیز مبهم است.

وی ادامه داد: مورخان می‌گویند که پس از شهادت امام کاظم(ع)، مردم مدینه به لحاظ شخصیتی که احمدبن موسی داشت، به در خانه او رفته و با وی بیعت کردند و او همراه جمعیت به مسجد پیامبر(ص) رفت و خطبه‌‏ای خواند.

مروی اضافه کرد: شاهچراغ(ع) به مردم گفت: «ای کسانی که با من بیعت نموده‌‏اید، بدانید که من خود با برادرم علی بن موسی الرضا(ع) بیعت کرده‌‏ام و او واجب الاطاعت است و بر من و شما‌ست که از او اطاعت کنیم» سپس از منبر پایین آمده و به اتفاق همه مردم به در خانه برادرش رفته و با حضرت بیعت کردند.

این استاد حوزه تصریح کرد: درباره آمدن احمد بن موسی(ع) به ایران و انگیزه او منابع گوناگونی وجود دارد و این قسمت از زندگی وی فاقد شفافیت است. برخی عقیده دارند احمدبن موسی(ع) در بغداد ساکن بود و آن‌ زمان که خبر شهادت و درگذشت ناگهانی امام رضا(ع) را شنید، به شدت ناراحت شد و آن گاه با همراهانی بسیار در حدود سه هزار نفر به خونخواهی و انتقام از مأمون به ایران آمد. طبق این منبع، او در قم و ری با سپاهیان مأمون جنگید و سرانجام به خراسان آمد و در جایی نزدیک اسفراین طی جنگ با لشکریان مأمون به شهادت رسید.

وی خاطرنشان کرد: بعضی دیگر براین باورند که شاهچراغ(ع) پیش از درگذشت امام رضا(ع) و مقارن با ولایت عهدی او همراه عده‌ای قصد عزیمت به ایران را کرد تا به برادرش ملحق شود و بر اساس این منبع، حرکت او به طرف فارس بوده است.

این استاد حوزه اظهار کرد: برخی نیز معتقد‌ند که سپاهیان مأمون در نزدیکی شیراز با او جنگیدند. هنگامی که یاران احمدبن موسی(ع) شنیدند امام رضا(ع) وفات یافته است، متفرق شدند و به سوی شیراز رفتند.

وی در پاسخ به این سوال که چرا احمدبن موسی(ع) را شاهچراغ نامیدند، گفت: تا زمان امیر عضدالدوله دیلمی کسی از مدفن حضرت احمد ابن موسی (ع) اطلاعی نداشت.

مروی اضافه کرد: در اطراف مزار آن حضرت، خانه‌های متعددی ساخته شده بود، از جمله پیرزنی که در هر شب جمعه، در آخر شب می‌دید چراغی با روشنایی بسیاری بر روی مزار شاهچراغ می‌درخشد و تا طلوع صبح روشن است و چندین شب جمعه این روشنایی چراغ را مشاهده کرد.

این استاد حوزه عنوان کرد: این پیرزن فکر کرد شاید در این مکان، مقبره یکی از امامزادگان یا اولیاء خدا باشد و تصور کرد که امیر عضدالدوله را از این جریان آگاه کند، بنابراین به سراغ عضدالدوله دیلمی رفت و داستان و آنچه را که دیده بود برای او تعریف کرد. امیر و حاضرین از این حرف پیرزن متعجب شدند. درباریان که این موضوع را باور نکرده بودند، هر کدام به سلیقه خود چیز‌هایی گفتند.

وی ادامه داد: اما امیر که مردی خوش‌فکر بود در جواب پیرزن گفت: در شب جمعه به خانه پیرزن می‌روم تا از موضوع آگاه شوم و هنگامی که در شب جمعه به خانه پیرزن رفت در آنجا خوابید و به پیرزن گفت: با دیدن روشنایی چراغ من را بیدار کن، پس هنگامی که شب شد پیرزن طبق معمول روشنایی پرنوری قوی‌تر از دیگر شب‌های جمعه مشاهده کرد و از شدت خوشحالی، به سمت خوابگاه عضدالدوله رفت و بی اختیار سه مرتبه فریاد زد: « شاه! چراغ» و از آن به بعد، احمدبن موسی(ع) به شاهچراغ معروف شد.

حجت‌الاسلام مروی تصریح کرد: امروز حرم مطهر احمدبن موسی(ع) پس از آستان مقدس علی‌بن‌موسی الرضا(ع) و حضرت معصومه(س) سومین حرم اهل بیت‌(ع) در ایران به شمار می‌رود که پایگاه بزرگی برای نشر معارف اهل‌بیت(ع) در جنوب کشور محسوب می‌شود.

انتهای پیام

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*