سالهاست که نفس های این جماعت به شمارش افتاده اما …

به گزارش خبرنگار ایرنا، با اینکه آغاز و پایان جنگ هشت ساله در استان کرمانشاه به وقوع پیوست و مردان و زنان این دیار پیش از آنکه سپاه و ارتش وارد کارزار با دشمن بعثی شوند، سپری در برابر دشمن ساختند اما هنوز هم بسیاری از زوایای جنگ در این استان بیان نشده مساله ای که رزمندگان قدیمی جبهه های غرب بر آن صحه می گذارند.

اما درهشت سال جنگ و بمب و باروت، شاید بخش تراژدیک تر و البته فاجعه بارتر آن حمله سفاکانه بعثی ها با بمب های شیمیایی و گازهای خردل و اعصاب به مردم بی دفاع روستاهای زرده، دیره و شهر نودشه و حتی بیمارستان صحرایی سومار در استان بود که هنوز هم اهالی این مناطق تبعات آن را بر بدن های خود حس می کنند و دریغ که تلاش چندانی برای معرفی این مناطق در جهان و حتی در گستره جغرافیایی ایران زمین نشد.

روز گذشته (هشتم تیر) مصادف با روز جهانی مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی بود که در بازتاب اخبار مربوط به این روز ظاهرا نشان و اثری از شیمیایی شدگان استان کرمانشاه نبود و عمده تمرکز بر روی شهر سردشت بود که البته به حق هم به این شهر مظلوم پرداخته شد.

اما چه خوب بود که مسوولین استان کرمانشاه هم تدبیر و برنامه ای برای انعکاس مظلومیت مردم مناطق مختلف این استان که مورد حمله شیمیایی صدام واقع شده بودند، داشتند اما دریغ که ظاهرا آنچه که بجایی نرسیده، صدای همین مردم مظلوم بوده و بس!

شدت آسیب های جنگ در حالت کلی و بخصوص در بمباران شیمیایی مناطق مذکور در استان کرمانشاه به حدی است که اینک و با گذشت بیش از 25 سال از این جنگ ویرانگر، هنوز هم آثار زخم های برجای مانده بر پیکره شهروندان، آسیب های روحی و روانی ناشی از بمب های خردلی و فسفری در میان اهالی این مناطق وجود دارد و آنها را پس از این همه سال فریادرسی از سوی مجامع به اصطلاح طرفدار صلح در دنیا نبوده و پس از چندین سال هنرمندی سازمان ملل تنها در تایید استفاده رژیم بعث از سلاح شیمیایی و کشتار جمعی علیه بی دفاعان در ایران خلاصه شد و در نهایت یک پرونده مختومه!

استان کرمانشاه در جریان هشت سال دفاع مقدس، پنج بار از سوی رژیم بعث عراق مورد حملات شیمیایی قرار گرفت و دستاوردهای نامیمون این حملات هم برجای ماندن سه هزار و 500 مصدوم شیمیایی می باشد.

کاش در کنار دعواهای سیاسی و جناحی که هیچ خروجی مفیدی برای منافع عمومی ندارد، گوشه چشمی هم به نودشه، زرده و دیره می شد گاهی وقت ها گفتن یک ابراز همدردی هرچند که اقدام عملی را به همراه نداشته باشد نوعی تسکین بخش دردهاست و دریغ که مسوولان مربوطه، نمایندگان، خواص، نخبگان و احزاب این ˈابرازˈ کردن را هم فراموش کردند.

یحیی معماری – خبرنگار ایرنا مرکز کرمانشاه

571/567

انتهای پیام /*

: ارتباط با سردبير
newsroom@irna.ir

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*