سهره سینه سرخ در خراسان شمالی بی‌خانمان شد

رییس اداره محیط طبیعی اداره کل حفاظت محیط زیست خراسان شمالی گفت: با تخریب رویشگاه‌های گون در کوهستان استان به بهانه‌های مختلف، نه تنها پوشش گیاهی ارزشمند از بین رفته بلکه سهره سینه سرخ با آن رنگ محسور کننده جایی برای لانه سازی نخواهد یافت و بدین ترتیب این گونه جانوری وابسته به مراتع و جنگل‌ها از بین خواهد رفت.

اسکندر گردمردی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه خراسان شمالی، توضیح داد: پرنده‌ای همچون سهره سینه سرخ پیش از این لانه‌اش را بر روی بوته‌های گون و با ظرافت خاصی بنا می‌کرد و این در حالیست که با تخریب رویشگاه‌های گون در کوهستان استان به بهانه‌های مختلف، نه تنها پوشش گیاهی ارزشمند از بین رفته بلکه سهره سینه سرخ با آن رنگ محسور کننده جایی برای لانه سازی نخواهد یافت.

وی بیان کرد: در حال حاضر متاسفانه برخی از مناطق ییلاقی و قشلاقی عشایر در خراسان شمالی مورد تعرض جاده سازی، کشاورزی و معدنکاوی قرار گرفته است، اراضی شیب دار به بهانه‌های مختلف تغییر کاربری پیدا کرده و جاده‌ها تا مرتفع ترین و شیب دارترین نقاط در دل کوهستان گشوده شده است که مجموعه این فعالیت‌ها موجب توسعه ناپایدار در برخی نقاط و رانش زمین، خشک شدن چشمه‌ها و تخریب مراتع باارزش شده است.

گردمردی با بیان اینکه بی اعتنایی عشایر نسبت به قرق های بومی آفتی برای حفظ طبیعت استان است، اظهار کرد: یکی از مناطق حفاظتی موجود در طبقه بندی اتحادیه جهانی حفظ طبیعت، قرق‌های بومی هستند که تحت تصدی جوامع بومی و محلی مدیریت می‌شوند. جوامع بومی و محلی از دیرباز قلمروهای خود را حفاظت و مدیریت می‌کردند.

وی ادامه داد: عشایر به عنوان جوامع بومی کشور نقش مهمی در مدیریت منابع و تنوع زیستی داشته و دارند. جوامع بومی و محلی به خاطر وابستگی معیشتی به منابع سرزمینی و تنوع زیستی از گذشته‌ای دور ضمن بهره برداری از این منابع ارزشمند، آنها را محافظت می‌کردند و اقداماتی برای احیاء به صورت سنتی انجام می‌دادند.

به گفته گردمردی، نگهداشت، بهره‌وری پایدار و احیاء به عنوان سه اصل است که اتحادیه جهانی حفظ طبیعت به منظور حفظ طبیعت آن را مطرح کرده است.

وی با ذکر اینکه قرق‌های بومی تحت تصدی جوامع بومی و محلی به عنوان مناطق حفظ شده‌ای هستند که در سراسر دنیا به رسمیت شناخته شده و بخش قابل توجهی از طبیعت را مدیریت می‌کند، بیان کرد: ییلاق، قشلاق و ایل راه‌های عشایر در کوه‌های گلیل و شاه جهان از مهمترین ییلاقات عشایر استان هستند.

این مقام مسوول توضیح داد: با نگاهی به این مناطق کوهستانی متوجه می‌شویم تنوع گیاهی اعم از گیاهان دارویی، صنعتی و غذایی در کنار گونه‌های علوفه‌ای با تراکم مناسب گسترده شده‌اند و در این میان انواع گونه‌های جانوری که برای زندگی به این رویشگاه‌های ییلاقی ارزشمند وابسته هستند در قلمرو ییلاقی عشایر زیست می‌کنند.

وی تصریح کرد: در مسیر کوچ، عشایر خراسان شمالی از ییلاق به قشلاق، این افراد به دلیل از بین رفتن ایل راه ها ناچارند از میان زمین‌های کشاورزی و جاده‌ها عبور کنند، به طوریکه در گذشته می‌توانستیم در مسیر ایل راه ها گونه‌های جانوری متفاوتی را مشاهده کنیم که هم اکنون خبری از آنها نیست.

گردمردی با اشاره به اینکه پلنگ از مهمترین گونه‌های جانوری در معرض خطر انقراض است که در مناطق ییلاقی عشایر استان زندگی می‌کنند، تاکید کرد: ریش سفیدان و گیس سفیدان عشایر استان پلنگ را به عنوان نماد جوانمردی و مرخ(درخت ارس) را به عنوان نماد مقاومت و ایستادگی در سیاه چادرهای خود برای فرزندان نقل می‌کردند.

رییس اداره محیط طبیعی اداره کل حفاظت محیط زیست خراسان شمالی خاطرنشان کرد: چنانچه محدوده قلمرو عشایر که شامل ییلاق و قشلاق و ایل راه است به عنوان قرق بومی به رسمیت شناخته شود و موجب می‌شود احساس تعلق خاطر بین جوامع بومی و محلی نسبت به طبیعت بازگردانده شود.

وی کفت: مادامی که جوامع بومی و محلی در قلمرو خود حضور داشته باشند و حس وابستگی معیشتی در آنها زنده بماند، حفاظت از طبیعت نیز پایدار خواهد بود. به نظر می‌رسد در فصل کوچ عشایر استان، مردم و متولیان حفظ طبیعت باید به استقبال این پاسداران واقعی طبیعت بیایند، مسئله‌ای که تا امروز بسیار مورد غفلت واقع شده است.

گردمردی اظهار کرد: چنانچه حس تعلق خاطر در جوامع بومی و محلی از بین رود، آنها نسبت به حفظ طبیعت بی تفاوت خواهند شد و این بی‌اعتنایی آفتی برای طبیعت خواهد بود که این امر پای سود جویان را به عرصه‌های طبیعی و قلمروهای عشایری بازخواهد کرد.

انتهای پیام

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*