SR-71 هواپیمای جاسوسی که ۴۰۰۰ موشک را خسته کرد + عکس و فیلم

به گزارش میهن پست – در اوایل دهه شصت میلادی، یعنی همان زمانی که کارائی ضعیف هواپیمای U-2 بر همگان آشکار گردید، ایالات متحده آمریکا تصمیم به جایگزین سازی هواپیمایی کاراتر، قدرتمند تر و با قابلیت های بالاتر به جای هواپیمای U-2 گرفت. نتیجه تمام تحقیقات و بازنگری ها، هواپیمایی موسوم به SR-71 و در حقیقت همان پرنده سیاه محصول شرکت لاکهید شد که به راستی در آن سال ها می توان آن را هواپیمایی «جلوتر از زمان» نامید. هواپیمای لاکهید مارتین اس آر-۷۱ که لقب آن بلک برد یا پرنده سیاه است، ترسناک ترین و مخوف ترین هواپیمایی است که تا کنون به دست بشر ساخته شده است.

هواپیمای جاسوسی SR-71

هواپیمای جاسوسی SR-71

این هواپیمای جاسوسی، یکی که از سریع ترین هواپیماهای در حال خدمت جهان نیز می باشد، در ابتدا از آن به نام یا کد YF-12A یاد می شد.

این هواپیما از دو موتور پرات اند ویتنی J-58 توربوجت به قدرت حدود ۱۴٫۷۴۰ کیلوگرم برای پرواز بهره می برد. این هواپیما محصول سال شصت و چهار میلادی و با طراحی سر مهندس شرکت لاکهید، یعنی کلی جانسون است. طول بال های آن به ۱۷ متر و طول خود هواپیما به ۳۲ متر می رسد.

این هواپیما در صورت تسلیح کامل می تواند ۷۷ تن وزن در هنگام برخاست خود از زمین داشته باشد که اندازه قابل توجهی است.حداکثر سرعت آن به ۳,۲۰۰ کیلومتر بر ساعت رسیده و سقف پروازی آن ۸۰,۰۰۰ پا یا ۲۵ کیلومتر می باشد.

هواپیمای SR-71

هواپیمای SR-71

حداکثر برد این هواپیما ۴,۸۰۰ کیلومتر است و بالهای آن تماماً از تیتانیوم مقاوم در برابر حرارت ساخته شده است. کلاً تعداد تولیدشده از هواپیمای بلک برد به حداکثر ۳۵ فروند می رسد.

این پرنده سیاه که لقب برازنده هواپیمای جاسوسی SR-71 بلک‌برد است که نخستین بار شصت سال پیش به پرواز درآمد و کماکان رکورد سریع‌ترین هواپیمای تاریخ را به نام خود دارد.

از ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴ / ۱ دی ۱۳۴۳ که پرنده سیاه نخستین پرواز آزمایشی خود را انجام داد، این هواپیما ۲۵ سال برای سی.آی.ای جاسوسی کرد و پس‌ازآن به خدمت ناسا درآمد تا برای تحقیقات جو فوقانی زمین استفاده شود. در طول ربع قرن فعالیت این هواپیما بیش از ۴ هزار موشک به‌سوی آن شلیک شد، ولی هیچ‌کدام به هدف اصابت نکرد؛ به این دلیل که بلک‌برد با سرعت بسیار زیاد و در ارتفاع بالای ۲۶ کیلومتری پرواز می‌کرد و با تکیه‌بر سرعتش آن‌قدر فرار می‌کرد تا سوخت موشک‌های تعقیب‌کننده تمام شود و از کار بیفتند.

SR-71A_NASA_refuels_from_USAF_NKC-135E_1997

رکورد رسمی بالاترین سرعت این هواپیما ۳۵۰۹ کیلومتر بر ساعت در جولای ۱۹۷۶ / تیر ۱۳۵۵ ثبت شده است. این در حالی است که این هواپیما برای دست‌یابی به‌سرعت نهایی ۴۰۰۰ کیلومتر بر ساعت یعنی ۳٫۴ برابر سرعت صوت طراحی شده بود.

شرکت لاکهید ۳۲فروند از این هواپیما ساخت که ۱۲ فروند از آن‌ها به دلایل مختلف در آزمایش یا پرواز سقوط کردند. هزینه هر فروند بلک‌برد در سال ۱۹۶۶ / ۱۳۴۳ حدود ۳۳ میلیون دلار آمریکا تمام می‎شد.

SR-71-2

لازم است بدانید که خدمه این هواپیما از دو نفر تشکیل می شود. خلبانان برای پرواز در چنین هواپیمایی نباید از ۲۵ سال کمتر و از ۳۵ سال سن بیشتر داشته باشند. این هواپیما، نه تنها جایگزینی برای U-2، بلکه تحولی نوین در عصر خود به شمار می آمد، چرا که مهندسی و طراحی پیشرفته آن موجب شده بود کشورهای دیگر تا مدت ها متحیر و شگفت زده بمانند.

s8qkeu5y4yeggklrqh54

n1gkf5vloxgc4lfuowib

این هواپیما، برای اولین بار از موتورهایی ملقب به «توربو-رم جت» استفاده می کرد که پیشرانه ای مرکب از دو موتور توربوجت و رم جت بود؛ دلیل استفاده از این موتورها چنین بود که به علت اینکه این هواپیما می بایست در سرعت بالایی، در حدود ۴ برابر سرعت صوت به عملیات و یا کروز و گشت زنی بپردازد، باید به همین دلیل چون موتورهای توربوجت به کار رفته در جنگنده های معمولی توانایی کارکرد در سرعت های بالا را نداشتند، موتورهایی از نوع رم جت باید به کار می رفتند.

۱۰۵۷۳۵۴

در موتورهای توربو رمجت، در حقیقت موتوری توربوجت در داخل محفظه ای لوله ای شکل که همان ساختار اصلی موتور رمجت باشد، جای گذاری می شد. طرز کار آن نیز بدین گونه بود که درچه هایی در داخل محفظه ی موتور قرار داشتند که جریان عبوری هوا را از حالت های: ۱- گذر از داخل هسته موتور یا همان موتور توربوجت یا ۲- گذر از کنار هسته موتور کنترل می کردند. در سرعت های پایین، این دریچه ها بسته شده و جریان هوا ناچار از داخل موتور توربوجت عبور کرده در نتیجه هواپیما قادر به سرعت گیری و تولید نیرو برای برخاست و رسیدن به ارتفاع و سرعت مناسب می شد، تا زمانی که شرایط لازم برای روشن شدن موتور رمجت فراهم شود.

rf3z44d552foerwoguix

پس از بدست آوردن شرایط مناسب، درچه ها باز شده و هوا از کنار موتور توربو جت عبور کرده و به دلیل به وجود آمدن پدیده رم افکت در سرعت های بالا، هوا متراکم شده و به انتهای موتور یا در حقیقت همان قسمت پس سوز هدایت می شد. قسمت انتهای موتور در سرعت های پایین نقش پس سوز و در سرعت های بالا نقش محفظه احتراق موتور رمجت را ایفا می کرد. در این قسمت، هوای متراکم منفجر شده و دقیقاً همانند یک موتور رمجت در سرعت های بالا تولید نیرو می کرد، و همین ابداع، باعث شد که هواپیمای SR-71 به هواپیمایی با «سیستم پس سوز قابل عمکرد مداوم» تبدیل شود، یعنی درست بر خلاف هواپیماهای دیگر که در صورت استفاده از پس سوز، نمی بایست مدت زمان آن از پنج دقیقه تجاوز نماید، زیرا در غیر این صورت خروجی موتور ذوب شده و موتور از کار کردن باز می ایستاد.

خط تولید هواپیمای SR-71

خط تولید هواپیمای SR-71

البته برای ایجاد ویژگی استفاده از پس سوز تمام وقت، تدابیر ویژه ای برای خنک سازی لحظه به لحظه ی موتور اندیشیده شده بود. در این جا لازم است به نکته توجه شود که ابتکار زیادی نیز در ورودی های موتور این هواپیما به کار رفته بود. اگر به ورودی های موتور این هواپیما بنگریم، شیئی مخروطی شکل را مشاهده می کنیم که در حقیقت همین قطعه است که موتور را از حالت توربوجت به رمجت و بالعکس تبدیل و مقدار جریان ورودی به موتور را کنترل می کند و اولین سیستم ورودی متحرک در جهان است که در حالت برخاست جلو آمده و در سرعت های بالا عقب می رود و بدین صورت امواج ضربه ای ناشی از حرکت با سرعت بالا را نیز کنترل کرده و هوای ساب سونیک یا زیر سرعت صوت را اگر چه خود هواپیما با سرعت بالاتر از سرعت صوت پرواز کند، وارد موتور می نماید.در سیستم این موتور، به دلیل حرارت بسیار زیاد، سوخت عادی مصرفی در موتورهای جت معمولی قابل استفاده نیست، به همین دلیل از سوختی ویژه با نام JP-7 استفاده می کنند که با استفاده از روش های مخصوص شیمیکال محترق گشته و قابل استفاده می گردد.

هواپیمای SR-71 به مدت بیش از سی سال با بالاترین سرعت به میزان ۳٫۷۲۴ کیلومتر برساعت، رکورددار سرعت در تمامی جهان بود. این هواپیما، هم اکنون تنها برای کاربرد های تحقیقاتی در مورد لایه های فوقانی جو توسط سازمان هوا فضایی ناسا مورد استفاده قرار می گیرد و در حقیقت از سوی نیروی هوایی ایالات متحده، هواپیمایی بازنشسته محسوب می شود، اگرچه تاکنون، با فناوری پیشرفته ی به کار رفته در آن، رقیبی در خور رقابت با بلک برد یافت نشده است.

منبع : sploid.gizmodo

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*